Τρίτο κουδούνι, σβήνουν τα φώτα της πλατείας κι ανάβουν τα φώτα της σκηνής, οι ηθοποιοί παίρνουν τις θέσεις τους και η παράσταση ξεκινάει.

Μια εικόνα γνώριμη σε όλους μας…στο κοινό. Εμείς όμως σήμερα θα σας πάμε κάπου αλλού… Εκεί που δεν υπάρχουν καθόλου φώτα κι αναπνέει αθόρυβα ένας άλλος κόσμος, ο κόσμος των παρασκηνίων.  Από εκεί βιώνεις διαφορετικά την παράσταση.  Όχι μόνο λόγω οπτικής γωνίας, αλλά επειδή αφουγκράζεσαι και την ψυχή της.

Την αγωνία των ηθοποιών πριν πατήσουν το πόδι τους πάνω στο σανίδι και βγουν στο φως της σκηνής, το χρόνο που σου φαίνεται ότι κινείται με διαφορετική ταχύτητα σα να βρίσκεσαι σε μια άλλη, παράλληλη πραγματικότητα, τα σιωπηλά αλλά τόσο εύγλωττα βλέμματα στα οποία αναγνωρίζεις έντονα και πολλές φορές αντικρουόμενα συναισθήματα, τη διάθεση του κοινού που “ακούγεται” ηχηρά εκεί πίσω ακόμα κι όταν στην πλατεία υπάρχει απόλυτη ησυχία.

Παρακολουθώντας το Play On από τα παρασκήνια βιώσαμε όλο το άγχος, τον κόπο, την ένταση και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν αυτά τα παιδιά πριν δούμε εμείς αυτό το εκπληκτικό αποτέλεσμα από τη θέση του θεατή.  Αλλά βιώσαμε ταυτόχρονα και την ομαδικότητα, την αλληλεγγύη, την αγάπη, τον επαγγελματισμό, την όρεξη και το μεράκι για αυτό που κάνουν, πράγματα που είναι διάχυτα σε αυτή την ομάδα.   Απαραίτητα συστατικά για μια παράσταση που είναι ερασιτεχνική, μόνο αν αναφέρεσαι σε αυτή με τον ετυμολογικό όρο της λέξης, δηλαδή των εραστών της τέχνης.

Βλέποντας τον τρόπο που κοιτάζουν ο ένας τον άλλο, το ενθαρρυντικό σφίξιμο των χεριών κατά τη διάρκεια της παράστασης και το σφιχταγκάλιασμά τους στο τέλος, εκεί πίσω από τα σκηνικά, με τον απόηχο του ενθουσιώδους χειροκροτήματος ακόμα στα αυτιά τους, θα μπορούσε κανείς να τους χαρακτηρίσει «οικογένεια».

Πίσω από τις μαύρες κουίντες ζει ένας αληθινά μαγικός κόσμος, τόσο θελκτικός και τόσο “εφήμερος”, που διαλύεται μόλις ανάψουν ξανά τα φώτα της πλατείας και νομίζεις πως μόλις ξύπνησες από ένα όνειρο.

Ελάτε να σας μεταφέρουμε στο κλίμα αυτού του μαγικού ταξιδιού.