Ανοίγει το τετράδιό της πάνω στο θρανίο.  Περνάει ελαφρά τον λεπτοκαμωμένο καρπό της δύο – τρεις φορές από το κέντρο, εκεί που ενώνονται τα φύλλα, για να τα κρατήσει ανοιχτά στη θέση τους.

Δαγκώνει την άκρη του μολυβιού της κοιτώντας τις μπλε γραμμές.  Σε λίγο το βλέμμα θολώνει και οι γραμμές χορεύουν μπροστά στα μάτια της. Μαζεύει αφηρημένα ένα ατίθασο τσουλούφι ξανά πίσω από το αυτί και χαμογελάει ελαφρά. Ακουμπάει την μύτη του μολυβιού πάνω στο τετράδιο και ξεκινάει να γράφει.

Πόσο γνώριμες κινήσεις… Απαράλλαχτες για όλους τους μαθητές, σε όλο τον κόσμο.

Πως ξεχωρίζεις την εθνικότητα και το χρώμα αυτού του παιδιού; Πως αποφασίζεις ποιο παιδικό βλέμμα έχει μεγαλύτερο δικαίωμα στο όνειρο;  Πως διαλέγεις ποιο παιδί μπορεί να χαμογελάει ξέγνοιαστα;  Πως επιλέγεις ποιο παιδί έχει τα περισσότερα δικαιώματα;  Πως σταματάς ένα παιδί να ονειρεύεται;  Πως μαθαίνεις στα παιδιά σου λέξεις όπως αγάπη, αλληλεγγύη, συμπόνια, ανθρωπιά ενώ εσύ αγνοείς το νόημά τους;

Τη μέρα που θα θεωρούμε όλα τα παιδιά του κόσμου παιδιά μας, τότε μόνο αυτός ο κόσμος θα γίνει καλύτερος…
refugees-2a refugees-3 refugees-3a refugees-4 refugees-1arefugees-5 refugees-6 refugees-8 refugees-9 refugees-10